شريف موجب تغليظ عقوبت بر محرم بوده و اين معنا خود مناسب است كه قتل غير صيد نيز باعث تغليظ و تشديد عقوبت گردد . ولى اين تقرير و بيان مخدوش و مورد اشكال است چه آنكه اساس و بناى آن بر قياس بوده كه از نظر علماء حقّه اماميّه باطل و مردود است . پس از آن مىفرماين : برخى از علماء فرموده‌اند : اگر شخصى در حلّ و خارج از حرم بوده و از همانجا تيرى رها كند كه در حرم به شخصى خورده و او را بقتل رساند از نظر حكم ملحق بقاتل در حرم يا قاتل در اشهر حرم مىباشد چنانچه عكس آن يعنى تيرى در حرم رها نموده كه به شخصى در خارج حرم اصابت نموده و او را از پاى درآورد نيز همينطور بوده و اين امر موجب تغليظ مىباشد يعنى ملحق به قاتل در اشهر حرم است . ولى اين فرموده ايشان كلامى است ضعيف كه بر مبنائى ضعيف استوار و متفرّع است زيرا مبناى آن قياس حرم به اشهر حرم بوده كه قبلا گفتيم چون قياس از مذهب اماميّه نبوده و ايشان از آن اجتناب مىكنند لاجرم اصل اين مبنا ضعيف است و بفرض اين قياس ضعيف را نيز بپذيريم فرعى كه بر آن بنا شده نيز ضعيف مىباشد زيرا همانطوريكه قتل در اشهر حرم موجب تغليظ مىباشد قياس حرم به آنها نيز مقتضى است قتل در حرم واقع شود يعنى قاتل و مقتول هردو در حرم بايد باشند ، بنابراين اگر شخصى از خارج حرم ديگرى را كه در حرم قرار دارد بكشد يا بالعكس كسى كه داخل حرم است شخص خارج از آن را بقتل برساند اين قتل موجب تغليظ نبايد باشد .